Σε όλο τον κόσμο γίνονται μεγάλα έργα. Έργα που διασχίζουν βουνά και ποτάμια. Έργα που έχουν αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων.

Στην Ελλάδα γίνονται μεγάλες συζητήσεις για έργα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων, αλλά αργούν μερικές δεκαετίες. Γιατί προηγούνται συζητήσεις. Μεγάλες και χρονοβόρες συζητήσεις που δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα.

Για παράδειγμα το μετρό της Θεσσαλονίκης που έχει εδώ και χρόνια γίνει ένα μεγάλο ανέκδοτο. Λες και η Θεσσαλονίκη είναι η μοναδική πόλη με αρχαία στον κόσμο (η Ρώμη πάλι καθόλου!).

Ή η δική μας σήραγγα της Κλεισούρας που όταν θα ολοκληρωθεί, δεν θα έχει απλά κανένα νόημα, αφού οι ανάγκες που θα εξυπηρετεί θα έχουν πλέον εκλείψει. Παρόλα αυτά θα γίνει, δεσμεύοντας πολλές χιλιάδες ευρώ και στερώντας τα από έργα που πράγματι θα μπορούσαν να πιάσουν τόπο. Ή η γέφυρα των Σερβίων που καταλήγει σε… γιοφύρι της Άρτας.

Πρόκειται, ίσως, για την μεγαλύτερη παθογένεια από καταβολής του ελληνικού κράτους που μας κατατρύχει και δεν λέμε να κάνουμε κάτι για να την αντιμετωπίσουμε σοβαρά.