Έχουμε ξαναγράψει σε αυτήν εδώ τη στήλη πώς ό,τι αφήνεις σε αφήνει, με αναφορά κατά κύριο λόγο στις δεξιότητες, π.χ. γραφή με το χέρι, κριτική σκέψη, που χάνονται λόγω Τεχνητής Νοημοσύνης.
Με αφορμή, λοιπόν, την εξαιρετικά αμήχανη στιγμή που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχασε τα λόγια του και ζήτησε να… ξαναπεί από την αρχή κάτι που έβγαινε live, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι κάτι που σήμερα οι πολιτικοί, άλλοτε δεινοί ρήτορες, έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό είναι η τέχνη του λόγου.
Για πολλούς αιώνες η ικανότητα του λόγου ήταν δείγμα μόρφωσης και καλλιέργειες και στοιχείο πειθούς. Στην αρχαιότητα, η ρητορική δεινότητα ήταν απαραίτητο εφόδιο για την ανάδειξη στον πολιτικό στίβο. Επίσης, για πολλές δεκαετίες, η ικανότητα των βουλευτών να μιλάνε «από στήθους» αποτέλεσε κομμάτι της κοινοβουλευτικής παράδοσης και πλέον αυθεντική και πειστική μορφή πολιτικού λόγου.
Σήμερα, οι βουλευτές χρησιμοποιούν συχνά γραπτά κείμενα (σημειώσεις ή πλήρεις ομιλίες) για ακρίβεια, ειδικά σε τεχνικά ζητήματα και σε κάποιες περιπτώσεις τα συλλαβίζουν ως μαθητές της πρώτης δημοτικού. Βασίζονται στα autocue σε τέτοιο βαθμό που μπλοκάρουν μπροστά στην πρώτη τεχνική δυσκολία.
Το πρόβλημα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είναι, λοιπόν, ότι κάπου κόλλησε, ανθρώπινο είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είχε τρόπο να το ξεπεράσει.
