Ζούμε στον «καιρό της ηλιθιοκρατίας» έγραφε σε ανάρτησή του συγγραφέας με αφορμή την παρουσία απατεώνα που φιλοξενήθηκε χωρίς αντίλογο σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή. Άλλοτε μιλώντας για θαύματα και άλλοτε αμφισβητώντας ευθέως την επιστήμη που βασίζεται σε τεκμήρια, αυτοί οι τύποι και όσοι τους φιλοξενούν προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας γυρίσουν αιώνες πριν. Το θέμα είναι ότι πλέον βρίσκουν πολύ συχνά το βήμα για να απευθύνουν δημόσιο λόγο και μάλιστα χωρίς αντίλογο.
Και ξαναπάμε στον Έκο που έλεγε πως τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν το δικαίωµα σε λεγεώνες ηλιθίων να µιλήσουν όταν κάποτε µιλούσαν µόνο σ’ ένα µπαρ, µετά από ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Αλλά σήµερα έχουν το ίδιο δικαίωµα να µιλούν, όπως κι ένας Νοµπελίστας. Αυτή είναι η επέλαση των ηλιθίων».
Το παραπάνω είναι κάτι που πολύ συχνά γυρίζει στο µυαλό µας µε αφορµή ανόητες, ανιστόρητες ή αντιεπιστημονικές δηλώσεις. Γιατί θα πρέπει να ακούµε όλες αυτές τις ανοησίες και να µην ασχολούµαστε µε τόσα και τόσα άλλα;
Επομένως, το θέμα είναι ποιοι τελικά δίνουν βήµα και αναπαράγουν ή φιλοξενούν τις δηλώσεις αυτές, εντάσσοντάς τις πλήρως στην ηµερήσια θεµατολογία. Γιατί δηλαδή ο ρεπόρτερ θα πρέπει να ρωτήσει το συγκεκριµένο άτοµο για την άποψή του για ένα θέµα, όταν µάλιστα το άτοµο δεν έχει κάποια ιδιαίτερη γνώση.
Την απάντηση, βέβαια, την ξέρουµε όλοι και ονοµάζεται κλικ, τηλεθέαση, ορατότητα, απήχηση. Αυτή είναι άλλωστε και η αφορµή αυτού του σχολίου.
