Στην εποχή μας είναι λίγο δύσκολο να κρατήσεις πολλά πράγματα κρυφά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάπου, κάποιος, κάποια στιγμή θα τα “ξετρυπώσει”. Κυρίως όταν σταματήσεις να είσαι στην αθέατη πλευρά και περάσεις δυναμικά στο προσκήνιο.
Από την υπόθεση της Ελένης Αντωνιάδου, της Barbie της ΝASA με το παραφουσκωμένο από ανύπαρκτους τίτλους βιογραφικό, μέχρι τον υφυπουργό από το Πανεπιστήμιο του… Γκύζη, έχουμε χορτάσει από ανθρώπους που με θράσος πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Και αν μεν αυτό το κάνουν στις παρέες τους, με γεια τους με χαρά τους. Αν κάτι τέτοιο, όμως, αδικεί ή παραπλανά άλλους ανθρώπους, τότε είναι πρόβλημα. Ιδίως αν πρόκειται για περιπτώσεις πολιτικών που συνειδητά κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους τους ή ακόμα χειρότερα έχουν πάρει θέσεις επικαλούμενοι προσόντα που δεν υπάρχουν. Τότε δεν μιλάμε για αδικία ή ανηθικότητα, αλλά για ξεκάθαρη παρανομία.
Το πρόβλημά μας εν τέλει σήμερα δεν είναι οι ακαδημαϊκοί τίτλοι και η κατοχή ή έλλειψή τους. Αυτό είναι το λιγότερο, εφόσον μάλιστα κάποιος κάνει καλά τη δουλειά. Ζητούμε, όμως, να μην μας δουλεύουν “ψιλό γαζί” και μας παριστάνουν τους υπερασπιστές του δημόσιου πανεπιστημίου, άνθρωποι που δεν πέρασαν ούτε απ’ έξω.
