Ποιότητα ζωής είναι να μην χρειάζεται να περάσεις ώρα στο αυτοκίνητο, ψάχνοντας να παρκάρεις. Ποιότητα ζωής είναι, επίσης, να μπορείς να φτάσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς παντού, εύκολα και γρήγορα.
Αντίθετα έλλειψη ποιότητα ζωής σε ό,τι αφορά στη μετακίνηση είναι να αναγκάζεσαι να οδηγήσεις σ’ ένα δρόμο που έχει σχεδιαστεί με δύο λωρίδες, αλλά τώρα λειτουργεί σε πολλά σημεία του με μία μόνο. Κερασάκι στην τούρτα είναι η κακή ποιότητα του οδοστρώματος με λακκούβες και παγίδες σε πολλά σημεία.
Αυτή την κατάσταση βιώνουμε το τελευταίο διάστημα στην Εγνατία Οδό, το “καμάρι” (και) της Δυτικής Μακεδονίας που ήρε την απομόνωση της περιφέρειάς μας. Χρόνο με το χρόνο το αντίτιμο για τη χρήση της αυξάνεται, την ώρα που οι υπηρεσίες της πέφτουν.
Μονοδρομήσεις στις σήραγγες και κακή ποιότητα οδοστρώματος συνθέτουν την εικόνα, την ώρα που τα διόδια αυξάνονται, όπως προαναφέρθηκε. Και το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα σχετικά με το πότε θα επανέλθει ο δρόμος στην πρότερη κατάσταση. Υπάρχει, όμως, σαφές χρονοδιάγραμμα για το πότε θα αυξηθούν τα διόδια.
Κι όλα αυτά σε μια περιφέρεια, η οποία δεν έχει άλλο μέσο σύνδεσης και διαχρονικά έχει πληρώσει το τίμημα της κακής σύνδεσής της με αστικά κέντρα, σταθμούς και λιμάνια.
