Για θολές διακηρύξεις, απολιτικές θέσεις και αφηρημένες διατυπώσεις έχουν κατηγορηθεί και άλλοι στο παρελθόν. Στο πιο πρόσφατο ο Σταύρος Θεοδωράκης. Άλλοι πάλι, όπως ο Τζήμερος, μιλούσαν από το 2012 για πολιτική χωρίς πολιτικούς και για εντολή από μεγάλο μέρος της βάσης. Επίσης, κόμματα με προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά δεν είναι καθόλου σπάνια (βλ. Τσίπρας).
Κατά συνέπεια, όσα σήμερα ευαγγελίζεται η Μαρία Καρυστιανού για το δικό της κόμμα κάθε άλλο παρά καινοφανή είναι. Άλλωστε, ο στόχος της “κάθαρσης της χώρας” ακούγεται τόσο μεσσιανικός, που δύσκολα πείθει ότι μπορεί πράγματι να υλοποιηθεί.
Γιατί, λοιπόν, τόσος ντόρος; Ποιος είναι ο λόγος που τώρα στρέφονται όλοι εναντίον της Καρυστιανού για να αποδομήσουν το αφήγημά της; Μα γιατί από κάποιους παίρνει ψηφοφόρους, ενώ κάποιους άλλους θα τους ζημιώσει αν μάλιστα καταφέρει και φέρει περισσότερο κόσμο στην κάλπη.
Το θέμα είναι τι μπορούμε να περιμένουμε από ένα κόμμα που χτίζει πάνω στην οργή και την αγανάκτηση; Είναι ένας νέος αντισυστημισμός η λύση στα προβλήματα της χώρας;
Όπως έχουμε ξαναγράψει με οργή δεν κυβερνάς. Επίσης, χωρίς ιδεολογία, αλλά και με στόχευση στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας δύσκολα θα κερδηθούν μεγάλες μάχες. Μακάρι ο σχεδιασμός και τα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν την κίνηση Καρυστιανού να αποδειχθούν ικανά να προτείνουν κάτι καινούργιο που θα υπηρετήσει τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Θα περιμένουμε.
