Θλιβερά συμβάντα, όπως η έκρηξη στο μπισκοτεργοστάσιο και το τροχαίο των παιδιών του ΠΑΟΚ, μας βγάζουν από τη συλλογική κανονικότητα και μας κάνουν ν’ αναλογιστούμε πόσο σχετικά είναι τελικά όλα. Είτε πας για το νυχτοκάματο, είτε για να δεις την αγαπημένη σου ομάδα να αγωνίζεται, υπάρχει πάντα αυτή η πιθανότητα να μην γυρίσεις πίσω. Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή.
Ωστόσο, ανάμεσα στα δύο τραγικά περιστατικά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά και αυτή ακούει στο όνομα τήρηση μέτρων ασφάλειας. Στην περίπτωση των φιλάθλων όλα έγιναν εξαιτίας του ανθρώπινου λάθους. Μιας λάθος εκτίμησης, της κακιάς στιγμής, όπως συνήθως λέμε. Ένα δευτερόλεπτο, μια λάθος κίνηση, μια απρόβλεπτη κατάσταση.
Αντίθετα στην περίπτωση του εργοστασίου υπάρχουν προφανώς ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα μέτρα πυρασφάλειας, τις διαδικασίες που ακολουθούνται, αλλά και τα μέτρα προστασίας από την έκρηξη.
Δεν είναι όλες οι τραγωδίες ίδιες. Κάποιες είναι αναπόφευκτες. Κάποιες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Κι αυτές βαραίνουν περισσότερο, γιατί μαζί με το πένθος φέρνουν και μια σειρά ερωτημάτων που ξεκινούν με το «τι κι αν». Την ενοχή της αδιαφορίας, της συνήθειας στο «έλα μωρέ, δεν θα γίνει σε εμάς». Μέχρι που γίνεται.
