Ο ναρκισσισμός της υπερέκθεσης στα social media έχει ως άμεση παρενέργεια την αύξηση των κρουσμάτων αυτοαναφορικότητας. Μιλώντας από την πλευρά της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας είναι η υπερβολική εστίαση στο «εγώ» και η αδυναμία να ξεφύγει κάποιος από τη δική του οπτική.
Πεθαίνει κάποιος, σπεύδουμε να ανεβάσουμε φωτογραφία με τον αείμνηστο μη και νομίσει κάποιος ότι δεν τον ξέραμε.
Γίνεται ένα τροχαίο δυστύχημα, τρέχουμε να παραθέσουμε τη βαθυστόχαστη ανάλυσή μας για το θέμα, παρουσιάζοντάς το μέσα από τη δική μας εμπειρία και φυσικά λέγοντας σαφώς τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν σ’ αυτή τη θέση.
Αρρωσταίνει κάποιος, δίνουμε τις συμβουλές μας και ιατρικές πληροφορίες, με αναφορά πάντα στις δικές μας θέσεις, απόψεις και εμπειρίες.
Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί με άπειρες περιπτώσεις τέτοιων συμπεριφορών που παρατηρούμε διαρκώς.
Και προφανώς το σύνδρομο της αυτοαναφορικότητας δεν είναι κάτι καινούργιο, απλά γίνεται ο τρόπος με τον οποίο προβάλλεται στους γύρω πιο πληθωρικός. Μάλιστα, κάποιοι χτίζουν καριέρες πάνω στην αυτοναφορικότητα, σκεπάζοντας με το υπερτροφικό εγώ τους τούς πάντες και τα πάντα. Μέχρι που συνειδητοποιούν, μέσα από το εφήμερο της ζωής και των στιγμών, την ασημαντότητά τους.
