Ήταν πριν από 15 περίπου χρόνια που άρχισαν να προωθούνται οι λεγόμενοι διαδραστικοί πίνακες στα ιδιωτικά σχολεία και τα φρονιστήρια. Ήταν τότε που ήταν δείγμα οπισθοδρόμησης να έχεις πίνακα με μαρκαδόρο (δεν το συζητάμε για μαυροπίνακα με κιμωλίες), καθώς όλα γινόταν σταδιακά digital.
Πριν από λίγο καιρό, λοιπόν, διαβάσαμε ότι η σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε να εγκαταλείψει τη στρατηγική της πλήρους ψηφιοποίησης στα σχολεία, αναγνωρίζοντας ότι η υπερβολική χρήση τεχνολογίας είχε αρνητικές επιπτώσεις στις μαθησιακές ικανότητες των μαθητών. Έτσι εκεί άρχισε η επιστροφή στα έντυπα βιβλία και τη γραφή με το χέρι.
Τι άλλαξε; Ήρθε σταδιακά η επίγνωση ότι όσο εγκαταλείπουμε τις δεξιότητες μας, τόσο μας εγκαταλείπουν κι αυτές. Όσο δεν εκπαιδευόμαστε στα βασικά, κινδυνεύουμε στο τέλος να μην μπορούμε να δέσουμε ούτε τα κορδόνια μας.
Οι τελευταίες νευροεπιστημονικές μελέτες μας λένε ότι η Gen Z (γεννημένοι 1997-2012) είναι η πρώτη γενιά που εμφανίζει χαμηλότερες επιδόσεις σε δείκτες γνωστικών δεξιοτήτων (IQ) σε σχέση με τους γονείς της.
Η μείωση προσοχής, μνήμης και δεξιοτήτων ανάγνωσης και μαθηματικών συνδέεται με την εκπαιδευτική τεχνολογία, η οποία περιλαμβάνει υπολογιστές και τάμπλετ, καθώς οι οθόνες διαταράσσουν τις φυσικές βιολογικές διαδικασίες και είναι κατά κάποιο τρόπο μη συμβατές με τη λειτουργία του εγκεφάλου.
Επομένως, επιστροφή στα βασικά.
