Οι σύγχρονες πόλεις χρειάζονται περισσότερους κοινόχρηστους χώρους, γιατί αυτοί αποτελούν βασικό στοιχείο για την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατική ζωή. Πλατείες, πάρκα και ανοιχτοί χώροι δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να συναντηθούν, να ανταλλάξουν ιδέες και να συνυπάρξουν.
Είναι, λοιπόν, σε εντελώς λάθος κατεύθυνση οι παρεμβάσεις που «κουτσουρεύουν» το δημόσιο χώρο και αφαιρούν από τους κατοίκους την πρόσβαση σε αυτόν. Το ίδιο ισχύει και για την ανέγερση κτισμάτων, τα οποία δεν έρχονται να εξυπηρετήσουν ουσιαστικές ανάγκες, αλλά να ικανοποιήσουν εμμονές. Παντού κτίσματα και κατασκευές. Θαρρείς και τρεφόμαστε από τα τούβλα και το τσιμέντο και θέλουμε να υπάρχουν παντού.
Ως εκ τούτου και το θέμα της κατασκευής του παρεκκλησίου της Αγίας Αικατερίνης εντός του Επισκοπείου είναι ενδεικτικό του τρόπου που σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ως πολίτες, ως κοινωνία των πολιτών, ως χριστεπώνυμο πλήρωμα. Και δεν είναι μόνο αυτό, γιατί σε μια σειρά περιπτώσεων από τα άθλια κτίσματα που περικύκλωσαν το ναό της Αγίας Παρασκευής εδώ στην Κοζάνη, μέχρι τις διάφορες real estate επιλογές των μητροπόλεων, έχουμε δει τέρατα και σημεία σε όλη τη χώρα.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, αν μας έλειψαν οι εκκλησίες, τα παρεκκλήσια και οι χώροι προσευχής. Όχι, γιατί παντού μπορεί να προσευχηθεί κάποιος πιστός. Αυτό που μας λείπει και το θέλουμε από την Εκκλησία είναι η έγνοια για τους ανθρώπους και τον τρόπο που αυτοί μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερη ποιότητα ζωής.
