Υπάρχει ένα αγαπημένο σπορ στον τόπο μας που λέγεται «έκφραση ευσεβών πόθων». Ακριβώς όπως έγινε την περασμένη Παρασκευή στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Ειπώθηκαν πολλά για δυναμικές κινητοποιήσεις, για απαράβατους όρους χωρίς τους οποίους η περιοχή θα πεθάνει και παρόμοιες δραματικές εκκλήσεις που μοιάζουν, ωστόσο, να βρίσκονται στη σφαίρα του επιθυμητού, αλλά όχι του εφικτού. Η πολιτική, όμως, είναι η τέχνη του εφικτού. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Το Περιφερειακό Συμβούλιο για τις ενεργειακές εξελίξεις ήρθε με αργά αντανακλαστικά, ως κατεπείγον (είναι άραγε κατεπείγον κάτι που ξέρουμε εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια;) και μετά από αίτημα του «Σπάρτακου».
Αφού ξέδωσαν οι παριστάμενοι για πέντε περίπου ώρες, εκφράζοντας ευσεβείς πόθους και προγυμνάστηκαν πνευματικά για δυναμικές κινητοποιήσεις, κατέληξαν ότι σήμερα θα καταστρώσουν πλάνο και κοινό κείμενο.
Μήπως, όμως, είναι πολύ αργά για δάκρυα; Μήπως το τελευταίο Περιφερειακό Συμβούλιο ήταν μόνο εικόνα και από ουσία… φαγητό ξαναζεσταμένο;
Τα παραπάνω δεν αφορούν αποκλειστικά το συγκεκριμένο μόνο όργανο, αλλά και το δημοτικό συμβούλιο, όπως και όλους εκείνους τους δρώντες που θα μπορούσαν να έχουν σοβαρό λόγο στις εξελίξεις και εντούτοις περιορίζονται σε πυροτεχνήματα (ακόμα και αν έχουν αγνές προθέσεις).
