Ό,τι και αν είχε συμβεί, δεν θα περνούσε απαρατήρητο ένα σημαντικό γεγονός για τον τόπο μας, που καταγράφηκε ήδη σαν ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας, καθώς από τις 13 λ.μ. η Κοζανίτικη γη υποδέχθηκε και κρατάει στα σπλάχνα της το άψυχο πλέον σώμα του.
Ο λόγος γίνεται για την απώλεια μιας εξέχουσας ποδοσφαιρικής φυσιογνωμίας της Κοζάνης, που μεσουρανούσε στο στερέωμα, την δεύτερη πενταετία της δεκαετίας του 1950, μαζί με τους άλλους διακεκριμένους συμπαίκτες του, γράφοντας, με χρυσά γράμματα, πολλές σελίδες της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Κοζάνης, με την φανέλλα του Μακεδονικού: Του Ηλία Κυρατσού.
Ο Ηλίας Κυρατσούς ήταν βασικό στέλεχος της επιθετικής τρομερής τριπλέτας του Μακεδονικού (Καλώτας – Κυράνος, οι άλλοι δύο), που, με τα ασύλληπτα μακρυνά σουτ δεν άφηναν… με το παράπονο δίχτυα – σε οποιοδήποτε γήπεδο και αν αγωνιζόταν – χωρίς να τα… ξετινάξουν!…
Ο Ηλίας ήταν το ένα από τα τρία επιθετικά «Κ» του Μακεδονικού – συν τω χρόνω προστέθηκε και ο Καλλιανιώτης, που με τον Στραβού συμπλήρωναν την επιθετική πεντάδα, η οποία άφησε ανεξίτηλα το στίγμα της, από όποιο γήπεδο και αν πέρασε.
Ο Ηλίας συνέβαλε και αυτός να αναδειχθεί ο Μακεδονικός πρωταθλητής ΒΔ Μακεδονίας στην δεύτερη πενταετία του ‘50. Ευτύχησε να αναδειχθεί πρωταθλητής Βορειοδυτικής Μακεδονίας το 1955, 1956, 1959 και να κρατήσει – με τους συμπαίκτες του- τον Μακεδονικό στα ύψη μεταξύ των επαρχιακών σωματείων σε Πανελλήνια κλίμακα, χαρίζοντας ανεπανάληπτες στιγμές στις χιλιάδες των φιλάθλων μας.
Βέβαια, αυτός και οι συμπαίκτες του στάθηκαν άτυχοι στο ότι τα επιτεύγματά τους δεν περιελήφθησαν σε Πανελλήνια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα, καθώς δεν είχαν θεσπισθεί ακόμη οι απαραίτητοι ποδοσφαιρικοί θεσμοί. Σίγουρα, ήταν προάγγελοι αυτών. Ήταν πιο μπροστά από την εποχή τους. Αποτελούσαν το προανάκρουσμα της επανερχόμενης μετεξέλιξης του ποδοσφαίρου με την υπαγωγή του σε Εθνικών κατηγοριών πλαίσια Πανελληνίου επιπέδου. Η δράση του – και των συμπαικτών του – ήταν δηλαδή πριν ακριβώς από την έναρξη των πρωταθλημάτων Εθνικών κατηγοριών, που καθιερώθηκε από το 1959 και εντεύθεν, με την διεξαγωγή των πρωταθλημάτων Α’ και Β’ Εθνικής. Ασφαλώς, ούτε ο Ηλίας, ούτε οι συμπαίκτες του, γεύθηκαν τους γλυκείς καρπούς των πρωταθλημάτων Α’ και Β’ Εθνικής, υπήρξαν όμως – αυτός και οι συμπαίκτες του – αναμφίβολα αυτοί που έριξαν τον σπόρο, για να βλαστήσουν και αναπτυχθούν τα… «γεννήματά» τους… Τελικά, να καρπωθούν οι επερχόμενες γενεές, οι οποίες επαύξησαν σταδιακά τα κεκτημένα και ανεβάζουν καθημερινά το επίπεδο.
Ο Ηλίας είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στα σουτ, που πραγματοποιούσε. Πριν εξαπολύσει τους μύδρους του, έκανε με το πόδι που σούταρε μία κίνηση, που νόμιζες ότι παίζει… «κουτσό», παραπλανώντας τον αντίπαλο για την πρόθεση που είχε στο μυαλό του!…
Διακρινόταν για το ήθος του, δεν έγινε ποτέ αφορμές για επεισόδια, δεν απεβλήθη για παραβάσεις των κανόνων ποδοσφαίρου, αγαπούσε το καθαρό ποδόσφαιρο, ήταν ξένος με τα σκόπιμα χτυπήματα σε αντίπαλο και γενικά ήταν ποδοσφαιριστής «χάρμα ιδέσθαι»!…
Αγαπητός και σεβαστός από όλους για τον χαρακτήρα του μέσα και έξω από τα γήπεδα!… Υπόδειγμα για τους επερχόμενους. Μακάριοι όσοι προσπάθησαν να τον μιμηθούν. Διδάχθηκαν πολλά.
Ηλία, όσοι σε γνώρισαν δεν πρόκειται να σε λησμονήσουν!…
Δημ. Κλείδης – www.xronos-kozanis.gr
