Άκουγα σε μια συζήτηση στο ραδιόφωνο ότι διανύουμε την εποχή που ο άνθρωπος βρίσκεται πιο μακριά από κάθε άλλη εποχή από το φυσικό του περιβάλλον. Χτισμένος στο τσιμέντο, μακριά από τα ζώα και τα δέντρα. Πριν όχι περισσότερο από πενήντα χρόνια, οι άνθρωποι είχαν κότες στην αυλή και έτρωγαν φρούτα και λαχανικά από τον κήπο τους.
Ίσως η απόσταση αυτή είναι που φταίει και για το γεγονός ότι θα μας νοιάξει περισσότερο αν πέσει κάτω και σπάσει το κινητό μας και λιγότερο έως καθόλου ένα κομμένο δέντρο. Έχει χαθεί πια η επαφή με ό,τι μας περιβάλλει.
Η εικόνα, λοιπόν, των κομμένων δέντρων στ’ Αλώνια (αλλά και αλλού) είναι αποκαρδιωτική. Ακόμα και όταν υπάρχουν όλες οι άδειες και η τεκμηρίωση της αναγκαιότητας για μια ανάπλαση, δεν παύει να προκαλεί μεγάλη θλίψη το γεγονός ότι κόβουμε, τσιμεντώνουμε και εξαφανίζουμε στο πέρασμά μας ό,τι μας ενοχλεί.
Κάπως έτσι η κάποτε αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με τα υπόλοιπα όντα του οικοσυστήματος έχει δώσει τη θέση της σε μια καινούργια κατάσταση, στην οποία ο άνθρωπος θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αποτέλεσματα της απομάκρυνσής του από ό,τι κάποτε ήταν στην αυλή του.
