Οι αναμνήσεις του Μπάμπη Γιαννακίδη, στις σημερινές σελίδες του «Χ», κάνουν την αυτονόητη σύνδεση μεταξύ χώρου και μνήμης. Τη σύνδεση που χάνουμε μέρα με τη μέρα, προσπερνώντας αδιάφορα από γειτονιές, τοπόσημα και μυρωδιές.
Αυτό αντανακλάται στον αφρόντιστο δημόσιο χώρο, αλλά και στην ευκολία, όπως γράφαμε και την περασμένη εβδομάδα, με την οποία κόβονται δέντρα και συρρικνώνονται οι κοινόχρηστοι χώροι.
Τα φύλλα που πέφτουν είναι πρόβλημα. Οι καρποί των δέντρων «λερώνουν». Οι ρίζες τους προκαλούν ζημιές στα πλακάκια. Δεν είναι λίγες οι φορές που επαγγελματίες φρόντισαν να καταστρέψουν δέντρα και φυτά, μπροστά από τα μαγαζιά τους, γιατί δεν ήθελαν να σκουπίζουν ή γιατί τους… έκοβαν τη θέα.
Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται μεμονωμένες πράξεις, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν συμπτώματα της ίδιας «ασθένειας» που ακούει στο όνομα «δεν μου καίγεται καρφί για ό,τι γίνεται έξω από το σπίτι μου».
Η πολυκατοικία και αυτή η αντίληψη που ορίζει το ενδιαφέρον με βάση την οριζόντια και εντός συγκεκριμένων τετραγωνικών ιδιοκτησία, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την αδιαφορία μας να σηκώσουμε το σκουπίδι μπροστά από την εξώπορτά μας. Ευθύνεται, όμως, και για την απάθεια που δείχνουν ολόκληρες γειτονιές στα δέντρα που κόβονται μπροστά στα μάτια τους.
