Κυκλοφορούν τις τελευταίες ώρες αμέτρητα δημοσιεύματα για το θάνατο της καθηγήτριας αγγλικών από εγκεφαλικό. Τα δημοσιεύματα συνοδεύονται από αναφορές στο ότι η καθηγήτρια δεχόταν bullying και ισχυρή πίεση από το επαγγελματικό της περιβάλλον. Μάλιστα, κάποια αποδίδουν ηθικές ευθύνες στη διευθύντρια του σχολείου που ζήτησε την αξιολόγηση της καθηγήτριας, που, όπως τονίζεται, είχε διδακτορικό και μεταδιδακτορικό τίτλο σπουδών.
Είναι πάντα καλό να ξεκινάμε από τα γεγονότα και να μένουμε συνεπείς στις σχέσεις αιτιώδους συνάφειας. Μπορούμε μόνο να εικάζουμε τι πραγματικά συνέβη, αλλά είναι πολύ τραβηγμένο να αποδίδουμε ρόλο θύτη στα ανήλικα παιδιά. Η παιδοκρατία που διαδέχθηκε τον δάσκαλο-τιμωρό εξηγεί σε σημαντικό βαθμό τις συνθήκες «ζούγκλας» που επικρατούν σε κάποιες τάξεις, καθώς δεν υπάρχει πια κανένα όριο στις σχέσεις που διαμορφώνονται στο σχολικό περιβάλλον. Είναι, όμως, κι αυτή μέρος της μεγαλύτερης εικόνας και του γενικότερου προβλήματος.
Τη μεγάλη εικόνα συμπληρώνει το γεγονός ότι συγκεκριμένα μαθήματα, τα οποία και στο παρελθόν ήταν γνωστά ως «η ώρα του παιδιού» αφού δεν ανήκουν στο σκληρό πυρήνα των μαθημάτων εξέτασης, είναι αποδυναμωμένα και απολύτως αποσυνδεδεμένα από τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών.
Τέλος, η ίδια η διαδικασία υποστήριξης, αλλά και αξιολόγησης των διδασκόντων είναι πλημμελής. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σήμερα που φοβούνται να μπουν στην αίθουσα. Η αίθουσα απαιτεί εντελώς διαφορετικό skillset από την έρευνα ή τη διοίκηση. Κάποια που είναι εξαιρετική στην έρευνα, δεν μπορεί να κάνει κουμάντο στην αίθουσα. Επομένως, οι τίτλοι δεν αντικαθιστούν άλλες ικανότητες.
Αν θέλουμε να είμαστε ουσιαστικοί είναι καλό να δούμε το θέμα ως ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα που απαιτεί παρεμβάσεις σε διαφορετικά σημεία και όχι ως ένα αποσπασματικό γεγονός που γεννά μόνο συναίσθημα.
