Η επιχείρηση με το όνομα «Epic Fury», που ξεκίνησε μερικές μέρες, έχει εξαφανίσει κάθε άλλο θέμα από την ατζέντα των μέσων. Για την πλειονότητα του κοινού πολλά από τα βασικά της διακυβεύματα παραμένουν χωρίς σαφή ανάλυση, ενώ παρακολουθώντας την κάλυψή της, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι περιορίζεται στους πυραύλους που πέφτουν και στις προσπάθειες των χωρών να επαναπατρίσουν τον κόσμο τους.
Αυτό που απουσιάζει είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνουν όλα και η σοβαρή ανάλυση με όρους ηθικής και όχι ποδοσφαιρικές αντιπαραθέσεις του τύπου «όποιος αμφισβητεί τις επιλογές ΗΠΑ και Ισραήλ είναι με τους μουλάδες».
Αφελέστατα κάποιοι θεωρούν ότι όλα μπορούν να δικαιολογηθούν με βάση το πόσο απεχθές είναι το καθεστώς της Τεχεράνης. Σε αυτή τη θεώρηση απουσιάζει η λογική που λέει ότι χωρίς σαφή στόχευση και στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστεί η διάδοχη κατάσταση, η επιχείρηση της Επικής Οργής δεν είναι μόνο ανήθικη, αλλά και άκρως καταστροφική για έναν λαό και όλους εκείνους που επηρεάζονται άμεσα, αλλά και εντελώς ατελέσφορη και επιζήμια για τη διεθνή ισορροπία.
Το νόημα του πολέμου ως μιας σύγκρουσης μεγάλων συμφερόντων ρυθμισμένης με το αίμα, αλλά και ως συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα κατά τον Κλαούσεβιτς, προκύπτει από τα αποτελέσματα. Στη συγκεκριμένη, όμως, περίπτωση, φαίνεται ότι ο πόλεμος είναι ο σκοπός καθαυτός.
