Η γενιά των γονιών μου ήταν απείρως προοδευτικότερη της γενιάς των παππούδων μου. Το μακρινό πια 1969 τα ανθρώπινα δικαιώματα απέκτησαν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη δημόσια συζήτηση. Από τη μια το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων, από την άλλη τα φεμινιστικά δικαιώματα, αλλά και η εξέγερση του Stonewall στη Νέα Υόρκη για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, έδειξαν ότι είχε έρθει η ώρα οι άνθρωποι να υψώσουν φωνή απαιτώντας ισότητα, ελευθερία και σεβασμό.
Οι επόμενες γενιές, μεταξύ των οποίων και η δική μου, μπορεί να ήταν λιγότερο ριζοσπαστικές στη διεκδίκηση, αλλά ήταν με συνέπεια στραμμένες σε ακόμα περισσότερη πρόοδο στα θέματα των δικαιωμάτων. Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και αργότερα την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την ενίσχυση των δημοκρατικών κινημάτων και περισσότερες θεσμικές αλλαγές για ισότητα και προστασία των δικαιωμάτων. Όχι παντού και όχι πάντα με την ίδια επιτυχία. Αλλά αυτή ήταν η κυρίαρχη τάση.
Και φτάνουμε στο σήμερα που σε κάποια από τα παραπάνω θέματα φαίνεται να έχουμε επιστροφή στο παρελθόν. Γυρίζουμε σε εποχές σκοταδισμού και ανορθολογισμού. Η επιστήμη αμφισβητείται, όπως και οι διεθνείς συμβάσεις. Όλα αυτά για τα οποία πάλεψαν άνθρωποι, έρχονται σε μια στιγμή να μπουν υπό αμφισβήτηση κάτω από επικίνδυνες τοποθετήσεις, όπως της Καρυστιανού (για το θέμα της άμβλωσης) που δεν έχουν καμία βάση.
Έχει, λοιπόν, σημασία πώς τοποθετούμαστε στα θέματα αυτά, σε ποιον δίνουμε βήμα, γιατί κάποτε τα αυτονόητα γίνονται ζητούμενα.
