Άραγε πόσοι απ’ όλους που τελευταία επιδίδονται στις νεκρολογίες και γράφουν τα επαναλαμβανόμενα περί «δυσαναπλήρωτου κενού» και «απώλειας των τελευταίων μεγάλων» γνωρίζουν το έργο τους;
Είναι μια τάση πια, το φευγιό σπουδαίων ανθρώπων του πνεύματος (και όχι μόνο) να αποτελεί ευκαιρία για να γραφτούν λέξεις κι ας μην έχουν διαβάσει οι συντάκτες τους λέξη από το έργο αυτού τον οποίο πενθούν. Κάποιοι μάλιστα, λες και είναι έτοιμοι από καιρό (έχουν εδώ που τα λέμε και μεγάλη βοήθεια από το ChatGPT), κάνουν πρωταθλητισμό σε αυτού του είδους τα κείμενα, χαϊδεύοντας κατά κύριο λόγο την δική τους ματαιοδοξία.
«Σε μια εποχή που η πληροφορία υπερχειλίζει, νιώθω ότι είναι ολοένα και πιο δύσκολο να βρεις χώρο για στοχασμό ή να υποκαταστήσεις τον θόρυβο με τη σκέψη. Είμαστε εκτεθειμένοι σε έναν βόμβο πληροφοριών. Κάπως έτσι οδηγούμαστε στην πλήρη αδυναμία να σκεφθούμε το οτιδήποτε σε βάθος. Και, δυστυχώς, όλο και περισσότερες λέξεις στην εποχή μας έχουν χάσει το νόημά τους. Words, words, words» έλεγε σε συνέντευξή του στη Lifo τον περασμένο χρόνο ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς.
Ακόμα κι έτσι, αυτές οι λέξεις, οι ας πούμε παραπανίσιες, μπορούν να γίνουν γέφυρες για άλλα διαβάσματα, όταν η διάθεση είναι να κατανοήσουμε και όχι να προβληθούμε.
