Η 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως η Διεθνής Ημέρα Ηλικιωμένων. Η συζήτηση, όμως, για τους ηλικιωμένους μας αφορά όλους. Πέρα από το αναπόδραστο της ανθρώπινης συνθήκης, η συζήτηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς με την αύξηση του προσδόκιμου και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής και τη δομή της οικογένειας, οι ανάγκες των ανθρώπων αυτού του ηλικιακού γκρουπ είναι πολύ διαφορετικές.
Οι άλλοτε παππούδες και γιαγιάδες που κάθονταν δίπλα στη σόμπα κι έλεγαν ιστορίες είναι σήμερα άνθρωποι κοινωνικά ενεργοί, που επιθυμούν την ανεξαρτησία τους, θέλουν να συμμετέχουν, να δημιουργούν, να ταξιδεύουν, να μαθαίνουν και να παραμένουν ενεργό κομμάτι της κοινωνίας.
Επομένως, είναι κρίσιμο να μπουν σε προτεραιότητα οι δομές, αλλά και οι υπηρεσίες, αυτές που θα τους (μας) δίνουν την ευκαιρία τώρα και στο μέλλον να ζούμε όπως θέλουμε. Να μπορούμε να μεγαλώνουμε με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και αυτονομία, έχοντας πρόσβαση στην υγεία, στην κοινωνική ζωή και σε όλα όσα κάνουν την καθημερινότητά μας καλύτερη.
Γιατί η φροντίδα για τους μεγαλύτερους ανθρώπους δεν είναι μια υπόθεση που αφορά «κάποιους άλλους». Αφορά τους γονείς μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αυτή είναι και η πραγματική ποιότητα ζωής σε μια κοινωνία. Η ύπαρξη εκείνων των προϋποθέσεων που επιτρέπουν σε κάθε άνθρωπο να προσδιορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες του και όχι από την ηλικία του.
