Στον επαγγελματισμό των λειτουργών του κράτους ελπίζουμε. Είναι το καταφύγιο και η προστασία όλων εκείνων που δεν έχουν το «μέσο» ή τα χρήματα για να εξασφαλίσουν μια ευνοϊκότερη κρίση ή μια θετική για εκείνους απόφαση.
Όσο πιο μακριά βρίσκεται κάποιος από τον κύκλο των αποφάσεων, τόσο πιο σπουδαίους και μεγάλους θωρεί τους ανθρώπους που ενσαρκώνουν τους θεσμούς. Αδέκαστους, άξιους, αδιάφθορους. Όταν, όμως, παρακολουθήσει από κοντά –έστω και διαμεσολαβημένα- τον τρόπο που κινούνται, συχνά διαπιστώνει τη γύμνια τους.
Ο επαγγελματισμός έχει πολλά πρόσωπα. Ένα από αυτά, και ίσως από τα βασικότερα, είναι να αντιλαμβάνεται κάποιος τα όριά του. Να αναγνωρίζει τις επιρροές που του ασκούνται, τις πιέσεις, όπως και τη σύγκρουση συμφερόντων.
Κάτι που δεν έγινε στην περίπτωση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος δεν αναγνώρισε στον εαυτό του κώλυμα, λόγω του ρόλου που είχε στις παρακολουθήσεις της ελεγχόμενης ΕΥΠ, και δεν ζήτησε να εξαιρεθεί από την δικαστική έρευνα.
Κι έτσι δεν δικαίωσε τη θέση του, αλλά κυρίως δεν δικαίωσε την εμπιστοσύνη πολλών από εμάς –αθεράπευτα ρομαντικών ίσως;- στο θεσμό της Δικαιοσύνης. Μάλλον επιβεβαίωσε όλους αυτούς που από την αρχή έλεγαν ότι θα αφήσει το χρόνο να περάσει για να πάμε σε παραγραφή των αδικημάτων. Κι έτσι πέρασε κι εκείνος από την πλευρά εκείνων που δεν κατάφεραν να αναμετρηθούν με τους περιορισμούς τους.
