Υπήρχε κάποτε μια διαφήμιση που έλεγε «δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο», τονίζοντας ότι εκείνο που φέρνει κάποιον πιο κοντά στο επιθυμητό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η προσπάθεια, αλλά κυρίως η αντίληψη και η γνώση της κατάλληλης μεθόδου ή των κατάλληλων εργαλείων.
Το παραπάνω μότο έχει εφαρμογή σε όλους τους τομείς. Από τη λύση των πιο μικρών προβλημάτων στα πιο σύνθετα ζητήματα.
Τρόπος είναι να έχεις γνώση του πεδίου και επίγνωση των δυνατοτήτων σου. Βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και πόδια που στηρίζονται γερά στο παρόν. Αντανακλαστικά και ανοιχτές κεραίες, ώστε να πιάνεις τα σήματα που έρχονται από το κοντινό και το πιο μακρινό μέλλον.
Στην περίοδο που διανύει η περιοχή μας, τα παραπάνω είναι ίσως πιο σημαντικά από ποτέ. Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τη Δυτική Μακεδονία είναι κατά πόσο έχει γίνει πλήρως κατανοητό ότι οι συνθήκες έχουν πλέον αλλάξει ριζικά.
Με μια Πολιτική της Συνοχής (τα γνωστά μας ΠΕΠ) να βρίσκεται υπό αναθεώρηση, το Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης να τελειώνει από το 2027 και τα έσοδα από τους πλειστηριασμούς δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων CO₂ να «κάνουν φτερά», είναι ολοφάνερο ότι η περιοχή θα έπρεπε να έχει ήδη προετοιμαστεί για την επόμενη ημέρα, αναζητώντας νέους χρηματοδοτικούς πόρους και νέες αναπτυξιακές ευκαιρίες που θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς πυλώνες στήριξης.
Άραγε αυτό έχει γίνει αντιληπτό στην πλήρη έκτασή του; Και αν ναι, ποιες είναι οι προθέσεις των διοικούντων; Μήπως τελικά θέλει και κόπο και τρόπο;
