Εσύ θέλεις να βοηθήσεις αυτούς που έχουν την ανάγκη σου; Κάντο. Βγάλε και selfie, αν θέλεις, για να σε καμαρώσουν οι φίλοι και οι γνωστοί σου και να σκάσουν από τη ζήλια τους οι εχθροί σου. Γέμισε κι όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις φωτογραφίες σου και δώσε παρών απ’ όπου κι αν βρεθείς. Την ώρα που μοιράζεις τρόφιμα, την ώρα που παίζεις με τα προσφυγόπουλα, γενικά κάθε ώρα και στιγμή που βρίσκεσαι στη φανταστική σκηνή σου και αισθάνεσαι ότι σε αποθεώνει το κοινό σου.
Άσε, όμως, το διπλανό στην ησυχία του. Το τι κάνει, αν κάνει και πως το κάνει, είναι δική του υπόθεση. Δε χρειάζεται καμία προτροπή και καμία νουθεσία, για να ακολουθήσει το δικό σου «σωστό» δρόμο. Όπως είπαμε αυτή τη στιγμή τα πάντα επαφίενται στον πατριωτισμό μας.
Με λίγα λόγια δεν υπάρχει το εγχειρίδιο του καλού εθελοντή, ούτε οι οδηγίες του σωστού και υπεύθυνου πολίτη, για να τις ακολουθήσουμε. Ο καθένας και η καθεμιά μας κάνουμε ότι μας φωτίσει κι όπου μας οδηγήσει η καρδιά μας. Άλλος λίγο, άλλος πολύ, άλλος σε υπερβολή.
Λίγη λιγότερη ενέργεια, λοιπόν, σε σχολιασμό και κριτική του τι γίνεται (και πρώτη και καλύτερη η υπογράφουσα) και λίγη περισσότερη στο πως μπορεί να γίνει αυτό που ζούμε καλύτερο/ευκολότερο/αξιοπρεπέστερο.