«Ξεκινάει αυτός με τους παράνομους μετανάστες και είναι μεσοπέλαγα. Ακούω ιδέες. Θα τη βουλιάξουμε τη βάρκα ή δεν θα τη βουλιάξουμε; Άρα λοιπόν εσείς δεν θέλετε να συζητάτε. Αλλά επειδή ορισμένες ιδέες είναι επικίνδυνες και πρέπει κάποιος να τις αποκρούει, αφήστε να τις αποκρούσουμε εμείς αποτελεσματικά» είπε ο Μάκης Βορίδης στη Βουλή.
Άραγε πρόκειται για μια ατυχή διατύπωση ή για την εξοικείωση με την ιδέα ότι η αξία των ανθρώπων μπορεί να ιεραρχείται ανάλογα με την καταγωγή, την ισχύ ή τη χρησιμότητά τους;
Μήπως είναι μια λαθεμένη αποστροφή του λόγου ή πρόκειται για μια περήφανη παραδοχή της αποτρεπτικής πολιτικής με όποιο κόστος;
Εδώ, η κρίσιμη μάχη δεν είναι βέβαια πολιτική. Είναι καθαρά αξιακή. Αν επικρατήσει η αδιαφορία απέναντι στον πόνο, η βαθιά περιφρόνηση της αλληλεγγύης και η αποδοχή της βαρβαρότητας ως «ρεαλισμού», τότε το όριο του αποδεκτού θα μετακινείται συνεχώς προς το χειρότερο. Και κάθε επόμενη υπέρβαση θα μοιάζει λιγότερο αδιανόητη από την προηγούμενη.
Τότε δεν θα είναι σίγουρο τι θα είναι το χειρότερο. Η διαρκής υποχώρηση από τις αξίες του ανθρωπισμού ή το γεγονός ότι αυτές δεν θα παίζουν πλέον κανένα ρόλο.
