Το πιο χυδαίο στην υπόθεση της ΜΚΟ που φέρεται να εμπλέκεται σε απάτες δεν είναι η οικονομική διάσταση της υπόθεσης. Είναι το γεγονός ότι προστίθεται ακόμη ένα σοβαρό πλήγμα στην ήδη δοκιμαζόμενη αξιοπιστία των θεσμών και ενισχύει την καχυποψία των πολιτών απέναντι σε κάθε οργανωμένη προσπάθεια κοινωνικής προσφοράς. Το κουβάρι έχει αρχίσει να ξετυλίγεται εδώ και χρόνια και η υπόθεση της «Κιβωτού» είναι μια από τις πλέον χαρακτηριστικές.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία μας είναι η διάβρωση της εμπιστοσύνης. Ο πολίτης που αποφασίζει να προσφέρει δέκα, είκοσι ή εκατό ευρώ για να βοηθήσει ένα παιδί που δοκιμάζεται, έχει ανάγκη να καταλάβει ότι όλα αυτά πιάνουν τόπο. Πιστεύει ότι κάπου υπάρχει ένα παιδί που έχει ανάγκη, μια οικογένεια που δοκιμάζεται, ένας άνθρωπος που μπορεί να ανακουφιστεί από τη δική του προσφορά.
Αν αυτή η εμπιστοσύνη έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, η απογοήτευση είναι μεγάλη. Και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν γίνεται αντιληπτό ότι ο κρατικός μηχανισμός που «πιάνει» τον επαγγελματία για την πιο μικρή παράβαση, αδυνατεί να εντοπίσει το “μεγάλο ψάρι”.
