Σε πολλά μετρό του εξωτερικού, το εισιτήριο είναι πιο ακριβό αν βγάλεις καινούργιο αντί να επαναφορτίσεις αυτό που ήδη έχεις. Ο λόγος προφανής. Ένα κίνητρο να μην ξοδεύεται διαρκώς και ασκόπως χαρτί, το οποίο εν συνεχεία βρίσκεται πεταγμένο κάτω παντού έξω από τους σταθμούς.
Όχι, όμως, και στη χώρα μας. Στη Θεσσαλονίκη δίνεται στην κυκλοφορία η επέκταση του μετρό προς την Καλαμαριά, αλλά μέχρι και πριν μερικούς μήνες τα εκδοτήρια δεν δέχονταν πιστωτική κάρτα. Ας μην συζητάμε, λοιπόν, για την πρόνοια για επιβράβευση όσων επαναφορτίζουν τα εισιτήριά τους. Εδώ δεν γίνονται τα βασικά.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Τη σήμερον ημέρα είναι αδύνατον να πιστέψουμε ότι όσοι σχεδιάζουν και κάνουν τις προσκλήσεις για τους διαγωνισμούς δεν ξέρουν και δεν έχουν δει τι συμβαίνει αλλού. Το ίδιο αφορά και στους αναδόχους.
Κι όμως εξακολουθούν να λειτουργούν με καθυστέρηση 15ετίας τουλάχιστον. Τόσο τους φτάνει το μυαλό, τόσο τους φτάνουν τα λεφτά ή σκέφτονται «δεν πειράζει θα τα διορθώσουμε σε μια επόμενη φάση»;
Παρόμοια μοτίβα συναντούμε στα μεγάλα έργα οδοποιίας ή και σε άλλα μεγαλύτερα ή μικρότερα δημόσια έργα.
Ως πολίτες δεν ζητάμε να σχεδιαστεί κάτι που θα βλέπει 10 χρόνια μπροστά, αλλά τουλάχιστον ας μην είναι φτιαγμένο με όρους περασμένου αιώνα.
