Πριν μια περίπου εβδομάδα, τη μέρα που ξέσπασε η πυρκαγιά στη Χαλκιδική, βρέθηκα να οδηγώ από την φλεγόμενη περιοχή της Σίβηρης προς τη Θεσσαλονίκη. Αναγκαστικά και σύμφωνα με τις ρυθμίσεις κυκλοφορίας, διέσχισα μέσω Παλιουρίου όλο το πρώτο πόδι, κάνοντας πάνω από 3,5 ώρες να φτάσω στη Θεσσαλονίκη.
Είχα πολλές δεκαετίες να βρεθώ στον άξονα Πευκοχώρι-Καλλιθέα και ομολογουμένως εξεπλάγην αρνητικά από την τωρινή του εικόνα. Τα πάντα χτισμένα, καθόλου μέτρο και φροντίδα, καμία αισθητική στο δομημένο περιβάλλον.
Είναι ολοφάνερο ότι οι πόροι της περιοχής οδεύουν προς εξάντληση και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών έχει μειωθεί. Όπως και αλλού (βλ. Πάρο, Σαντορίνη κλπ.) ο πολύς κόσμος δεν συνεπάγεται αυξημένα έσοδα, καθώς παρατηρείται το φαινόμενο του «οικιακού τουρισμού», δηλαδή φαγητό στο δωμάτιο, άρα μείωση της κερδοφορίας στην εστίαση και σε άλλες υπηρεσίες.
Ένας πανέμορφος τόπος έχει χάσει πια την αυθεντικότητά του, καθώς στο άλλοτε σκηνικό καλοκαιρινής ανεμελιάς έχουν επικρατήσει οι συνθήκες ζωής στην πόλη (μποτιλιάρισμα, πολυκοσμία, ανάγκη να κινηθείς παντού με κράτηση).
Χωρίς κάποιες γενναίες αποφάσεις το τουριστικό προϊόν θα απαξιωθεί σύντομα πλήρως, αφήνοντας την Χαλκιδική, επίνειο των Κοζανιτών, λεηλατημένη.
