Ακούμε συχνά ιστορίες νεποτισμού, οικογενειοκρατίας και αδιαφάνειας. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πολλές και κρατούν από παλιά. Συχνά αποτρέπουν νέους ανθρώπους από το να διεκδικήσουν μια καριέρα σ’ ένα χώρο που τόσο αγαπούν. Εκείνοι πάλι που πέφτουν θύματα της κατάστασης, σπάνια τολμούν ορθώσουν το ανάστημά τους και υπακούν στο «έτσι είναι τα πράγματα, τι περιμένεις;».
Η ιστορία του συντοπίτη μας Δημήτρη ξεκίνησε στις 9 Απριλίου 2009, όταν προκηρύχθηκε η θέση για την οποία υπέβαλε υποψηφιότητα. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα χρειαζόταν 17 ολόκληρα χρόνια δικαστικών αγώνων για έρθει η δικαίωση. Κράτησε την υπόσχεσή του στη μητέρα του, στην οποία είπε ότι δεν φοβάται γιατί έχει το δίκιο με το μέρος του.
17 χρόνια, όπως γράφει, είναι μια ολόκληρη ζωή. «Ξέρω μόνο ότι αυτά τα 17 χρόνια δεν μπορούν να επιστραφούν. Μπορούν όμως να θυμίζουν σε όλους μας ότι η αξιοπρέπεια και η αξιοκρατία αξίζουν την επιμονή. Έχω όμως κάτι άλλο. Την πεποίθηση ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να τα εγκαταλείπουμε, όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος. Η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμες» λέει ο ίδιος.
Κι αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα για όλους.
