Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει στο μυαλό ενός παιδιού στην εφηβεία. Ή μάλλον μπορούμε απλά να θυμηθούμε και να εικάσουμε με βάση τη δική μας εμπειρία. Θυμόμαστε, ας πούμε, καλά ότι στο μυαλό ενός εφήβου τα μικρά γίνονται μεγάλα, τα ασήμαντα λαμβάνουν μεγάλες διαστάσεις και υπάρχει πολλή μοναξιά.
Αν, μάλιστα, οι έφηβοι έχουν να αντιμετωπίσουν και ζητήματα σωματικής ή ψυχικής υγείας, τότε τα πράγματα χειροτερεύουν πολύ και τα παιδιά αυτά αισθάνονται αβοήθητα ακόμα και αν γύρω τους οικογένεια και φίλοι προσπαθούν να έρθουν κοντά και να τους καταλάβουν.
Όταν ένα έφηβο παιδί αποφασίζει να φύγει, δεν σημαίνει πάντα ότι δεν είχε την απεριόριστη αγάπη της οικογένειάς του ή το νοιάξιμο και το ενδιαφέρον των φίλων του. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να συνυπάρχουν ή ανύπαρκτα φαντάσματα που στο μυαλό του εφήβου μπορεί να φαίνονται πραγματικά.
Ιδιαίτερα, όμως, στην εποχή μας που το έλλειμμα της ουσιαστικής επικοινωνίας είναι τόσο μεγάλο, καθώς οι περισσότεροι ζούμε αποτραβηγμένοι στον δικό μας ψηφιακό κόσμο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά, όποιο ρόλο κι αν έχουμε, προκειμένου να δούμε έγκαιρα τα σημάδια.
