Πολλοί προσπάθησαν και εξακολουθούν, 53 χρόνια μετά, να προσπαθούν να κοντύνουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μιλώντας για το πώς εξελίχθηκε, πώς το καπηλεύτηκαν κάποιοι εκ των πρωταγωνιστών του, αλλά και πώς έγινε η διαχείριση της μνήμης του.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ως γεγονός που έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα στενά όρια των πρωταγωνιστών ή των αρνητών του και αφορά όλους μας με έναν τρόπο που αν και δεν είναι βιωματικός για τους περισσότερους πια, είναι εντούτοις καταλυτικός στη διαμόρφωση της πολιτικής σκέψης. Γιατί έβαλε στο επίκεντρο τη σημασία της πολιτικής ελευθερίας, ως προϋπόθεσης για την γενικότερη απελευθέρωση και καταξίωση του ανθρώπου, κατά τον Α. Μάνεση, αλλά και την ανάγκη να σηκώνει κάθε φορά ο καθένας το χρέος που του ανήκει, κατά τον Δ. Μαρωνίτη.
Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε αυτή η φωτεινή στιγμή της ηρωικής εξέγερσης των φοιτητών. Κι αν στις εποχές του ζόφου ή της παρακμής πολλοί κινούνται μεταξύ αμοραλισμού και ανηθικότητας, υπάρχουν πάντα αυτά τα «μαθήματα» που καλούν σε πνευματική εγρήγορση.









