Στην εποχή μας η επικοινωνία θεωρείται το απόλυτο όπλο στην πολιτική και αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο τα πολιτικά επιτελεία επιλέγουν να την αξιοποιήσουν.
Μετά την Μαρία Καρυστιανού, η συγκέντρωση της οποίας χαρακτηρίστηκε από πολύ λιγότερη προσπάθεια σε σχέση με την εικόνα, ήρθε ο Αλέξης Τσίπρας για να ξανασυστηθεί προβοκάροντας μ’ ένα όνομα-τρολ για πολλούς.
Με κριτήριο να δημιουργηθεί επικοινωνιακός ντόρος, ο Τσίπρας κινήθηκε στα παλιά και ολίγον μπουμερίστικα, όπως θα έλεγε και η νεολαία. Δεν ξέρουμε ποιον θα μπορούσαν να αφορούν αυτές οι αναπαραστάσεις της πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής με συμβολισμούς και γλώσσα σώματος που έρχονται από το παρελθόν.
Πόσα πια ραντεβού με την ιστορία θα δώσουμε και πόσο ακόμα Ναζίμ Χικμέτ θα πρέπει να ακούσουμε για να φτάσουμε σ’ αυτό το νέο όραμα;
Είμαστε στην εποχή που δεν εντυπωσιαζόμαστε από τις υψηλού συμβολισμού κινήσεις και τις φορτισμένες λέξεις, γιατί το μόνο που χρειαζόμαστε είναι συγκεκριμένες προτάσεις και εφαρμογή αυτών.
Είναι εντελώς διαφορετικά πια τα διακυβεύματα και άλλο το περιβάλλον που ασκείται η πολιτική που οι γενικόλογες δεσμεύσεις δεν μπορούν να συγκινήσουν κανέναν.
