Μετά τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν το 1961, η παγκόσμια κοινότητα αναρωτιόταν αν οι Ναζί ήταν «τέρατα» από τη φύση τους ή αν οι συνθήκες, η τυφλή υπακοή στην εξουσία και οι κοινωνικοί ρόλοι μπορούν να διαβρώσουν την ηθική οποιουδήποτε ανθρώπου.
Το Πείραμα Φυλάκισης του Στάνφορντ (1971) και τα παρόμοια πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας της ίδιας εποχής (όπως το Πείραμα του Στάνλεϋ Μίλγκραμ) σχεδιάστηκαν σε μεγάλο βαθμό για να ερμηνεύσουν τις θηριωδίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ειδικότερα το πώς απλοί, καθημερινοί άνθρωποι μετατράπηκαν σε βάναυσους εκτελεστές και δεσμοφύλακες στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μάλιστα, ο Μίλγκραμ ήθελε να διερευνήσει αν οι Γερμανοί είχαν μια ιδιαίτερη πολιτισμική ή γενετική τάση προς την τυφλή υπακοή. Για να το αποδείξει, ξεκίνησε το πείραμα χρησιμοποιώντας ως ομάδα ελέγχου Αμερικανούς, σκοπεύοντας αργότερα να ταξιδέψει στη Γερμανία για να συγκρίνει τα αποτελέσματα. Ωστόσο, τα ευρήματα στους Αμερικανούς ήταν τόσο σοκαριστικά, που το ταξίδι στη Γερμανία δεν κρίθηκε πλέον απαραίτητο.
Τα θυμόμαστε όλα αυτά γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι το AfD πέτυχε την Κυριακή ακόμα μια νίκη στη Γερμανία και η ακροδεξιά αρχίζει να τραβάει την ανηφόρα σε μια χώρα που τόσα χρόνια πάλεψε «το τέρας» μέσα της.
