Την προηγούμενη εβδομάδα συμμετείχα σε μια συζήτηση για την κρίση την οποία περνά η ενημέρωση, στο πλαίσιο του Reworks Agora στη Θεσσαλονίκη. Ένα σημαντικό μέρος απ’ όσα είπα στη συζήτηση, περιστράφηκε γύρω από τον επαγγελματισμό στη δημοσιογραφία. Όχι επειδή θεωρώ ότι η δημοσιογραφία έχει μονολιθική δομή ή είναι ανεξάρτητη από το πολιτικό οικοσύστημα. Αντίθετα, έχει εξελιχθεί σ’ ένα εξαιρετικά ετερογενές και αποκεντρωμένο σύνολο στάσεων και πρακτικών. Αλλά γιατί εξακολουθώ να πιστεύω (αν δεν το πίστευα, μάλλον δεν θα έκανα αυτή τη δουλειά) στην ανάγκη ύπαρξης ενός συμβολικού συστήματος αξιών και πρακτικών που συγκροτεί την επαγγελματική ταυτότητα και υπηρετεί τη λογοδοσία.
Με απλά λόγια, υπάρχει ο επαγγελματισμός των ανθρώπων της The Washington Post, οι οποίοι, για να χρησιμοποιήσω τη σωκρατική μεταφορά, λειτουργούν ως «αλογόμυγες» που ενοχλούν την πολιτική εξουσία, ακόμη και όταν ο μισθός τους εξαρτάται από τον ζάμπλουτο ιδιοκτήτη της εφημερίδας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν δίστασαν να τα βάλουν ούτε με τον Μπέζος, αλλά ούτε και με τον ίδιο τον Τραμπ.
Έτσι νομιμοποιείται κοινωνικά η δημοσιογραφία και, φυσικά, όχι με θεωρίες συνομωσίας για πρακτοριλίκια, όπως θεωρούν κάποιοι εγχώριοι.
