Στον Σφυγμό Απριλίου, την συστηματική καταγραφή πολιτικών στάσεων και εκλογικής συμπεριφοράς της Prorata, καταγράφεται ένα περιβάλλον διευρυμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Το κεντρικότερο, ίσως εύρημα του Σφυγμού αφορά στις μεταφορές του «καραβιού» και του «κάστρου», που λειτουργούν ως δύο διακριτές αλλά αλληλοσυμπληρούμενες διαστάσεις αξιολόγησης της διακυβέρνησης.
Η πρώτη σχετίζεται με την αποτελεσματικότητα και η δεύτερη με τη συμπεριληψιμότητα. Το καράβι είναι ο προσανατολισμός και η ικανότητα μιας κυβέρνησης να μεταφέρει τους επιβάτες στο σωστό λιμάνι, ενώ το «κάστρο» μπορεί να ερμηνευθεί σε σχέση με την συμπερίληψη με αναφορά στην κατάργηση αποκλειστικών, ελιτίστικων ή απομονωμένων δομών (τα «κλειστά κάστρα») και την αντικατάστασή τους με ανοιχτές, προσβάσιμες και συμπεριληπτικές διαδικασίες (συμπερίληψη).
Στην περίπτωση του «καραβιού», η κυρίαρχη αναφορά σε «λάθος πορεία» ή «έλλειψη προσανατολισμού» (72%) συνιστά ένδειξη εξασθένισης της ικανότητας για αποτελεσματική διακυβέρνηση, ενώ η εικόνα ενός «κάστρου» με περιορισμένη πρόσβαση για τους πολίτες (77%) παραπέμπει σε μια αντίληψη ασύμμετρης κατανομής τόσο της συμμετοχής όσο και των όποιων θετικών προϊόντων της διακυβέρνησης.
Αμφότερα τα ευρήματα μαρτυρούν μια κατάσταση απαισιοδοξίας στην ελληνική κοινωνία που από την μια πλευρά αισθάνεται αποκλεισμένη και από την άλλη δεν αισθάνεται εμπιστοσύνη για τις ικανότητες του καπετάνιου.
