Βλέπω καμιά φορά ελληνική ταινία και σκέφτομαι πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές. Εικόνες, σκέψεις και φράσεις που θεωρούνταν κάποτε απολύτως φυσιολογικές, σήμερα θα ξεσήκωναν πλήθος αντιδράσεων κι ένα μεγαλοπρεπέστατο «cancel». Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.
Τα χρόνια πέρασαν και κανείς πια δεν γελάει με τις σφαλιάρες που πέφτουν σε νεαρές μαθήτριες, ούτε με σεξιστικά σχόλια. Πολύ δε περισσότερο δεν αρέσει το body shaming και κάθε είδους αστεϊσμός σε βάρος ανθρώπων με αναπηρία.
Πρόκειται σαφέστατα για πρόοδο και εξέλιξη από μια κοινωνία που δεν είχε δουλευτεί στο σεβασμό και την κατανόηση και έβλεπε τις «χοντράδες» ως χιούμορ, σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται ότι ο τρόπος που αναπαριστούμε την πραγματικότητα είναι υπεύθυνος και για τον τρόπο που θα πράξουμε.
Ωστόσο, από το σημείο αυτό ως τις υπερβολικές ευαισθησίες, υπάρχει μια μεγάλη απόσταση. Και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι κάποιοι είναι ετοιμοπόλεμοι, ώστε στο παραμικρό στραβοπάτημα να επιτεθούν και να κατηγορήσουν για έλλειψη ευαισθησίας. Με το ζωνάρι λυμένο αναζητούν την φράση εκείνη στο στίχο ή στο έργο που θα ανάψει νέες φωτιές και θα τους επιτρέψει να κατηγορήσουν κάποιον ως σεξιστή, ρατσιστή ή μισανάπηρο.
Δεν υπηρετούν κανέναν σκοπό οι υπερβολές, κυρίως όταν πρόκειται για απόδοση ευθυνών και κατηγορίες σε βάρος ανθρώπων που δεν έχουν απολύτως καμία πρόθεση να θίξουν.
