Ανεμομαζώματα, διαολοσκορπίσματα, λέει ο σοφός λαός, όταν αναφέρεται σε πράγματα που αποκτώνται εύκολα και τυχαία, χωρίς καμία προσπάθεια. Επίσης, το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τις ευκαιριακές συμπράξεις που στην πρώτη ριπή του ανέμου διαλύονται.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει διαχρονικά στο πολιτικό σκηνικό. Άνθρωποι που δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο, πολιτικοί από εντελώς διαφορετικούς χώρους συνεργάζονται και συμπράττουν σε μια δεδομένη χρονική στιγμή σ’ ένα χώρο που φαντάζει να έχει δυναμική. Αυτό, συνήθως, δεν έχει καμία προοπτική σύγκλισης επί τη βάση των ιδεών ή των πολιτικών εξ ου και σύντομα ο πύργος πέφτει ως τραπουλόχαρτα.
Το τελευταίο διάστημα τέτοιου είδους ευκαιριακές συνεργασίες εξελίσσονται στο πολιτικό σκηνικό. Άλλες στο προσκήνιο και άλλες στο παρασκήνιο. Στην πλειονότητα προεξοφλούν θνησιγενείς συνεργασίες, αλλά και τερατογενέσεις. Κοινό χαρακτηριστικό η απουσία σοβαρού λόγου και η έλλειψη ενός ρεαλιστικού πλάνου με συγκεκριμένους επιτεύξιμους στόχους.
Μάλλον, όμως, θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι έτσι θα πορευόμαστε στο εξής.
