Όλα μοιάζουν πια να εξυπηρετούν ένα σκοπό. Οι επιλογές των λέξεων, οι πόζες, οι κινήσεις, οι γκριμάτσες, τα κοινωνικά μέσα, η πολιτική, οι αποφάσεις. Την επικοινωνία και την παραγωγή περιεχομένου.
Μ’ ένα κινητό στο χέρι οι άνθρωποι καταγράφουν διαρκώς, αγωνιούν για το πώς φαίνονται και ψάχνουν να βρουν τρόπους να ξεχωρίσουν μέσα στη σούπα. Τους λάθος λόγους.
Μια τόσο σημαντική δίκη, όμως, όπως αυτή για το δυστύχημα των Τεμπών δεν μπορεί να είναι μόνο για την εικόνα. Πρέπει να είναι για την ουσία της απόδοσης ευθυνών, της δικαιοσύνης και εν τέλει της λειτουργίας των ίδιων των θεσμών.
Υπό αυτή την έννοια, αν όλοι σέβονται τον εαυτό τους και αυτούς που έφυγαν εκείνο το βράδυ, θα ξοδέψουν λιγότερο χρόνο στην επικοινωνία και περισσότερο χρόνο στο να κάνουν την δουλειά τους σωστά. Αυτό ισχύει για την κυβέρνηση.
Κάποιοι άλλοι, όπως η έδρα του δικαστηρίου, θα χρειαστεί να ορθώσουν το ανάστημά τους, βγαίνοντας από την ζώνη ασφάλειάς τους, αλλά «χωρίς αυτή την αναστάτωση δεν υπάρχει ελευθερία», όπως λέει ο Snyder. Και ο αυτοσεβασμός θα συμπληρώναμε.
