Η φράση «η αλήθεια μου» ακούγεται όλο και πιο συχνά, τα τελευταία χρόνια, από ανθρώπους όλων των ηλικιών, με διάφορες αφορμές. Χρησιμοποιείται για να δώσει έμφαση, αλλά και να προσθέσει δήθεν αδιαμεσολάβητα το στοιχείο του προσωπικού βιώματος.
Πόσες, όμως, αλήθειες, υπάρχουν; Μήπως μιλάμε απλώς για διαφορετικές εκδοχές των γεγονότων από ανθρώπους που μεταφέρουν τα όσα έχουν δει ή ακούσει υπό το δικό τους πρίσμα;
Γιατί αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ασφαλώς δεν μιλάμε για την όποια «αλήθεια μας», αλλά για την δική μας εντελώς υποκειμενική ματιά στα γεγονότα.
Η αλήθεια κουβαλάει μαζί της και το βάρος της απόδειξης των πραγματολογικών στοιχείων ενός οποιουδήποτε γεγονότος, ατομικού ή συλλογικού.
Κι όταν μια συζήτηση γίνεται σε καφενειακό επίπεδο, οι όποιες υπερβολές επιτρέπονται χάρη της ζωντάνιας. Δεν επιτρέπεται, όμως, να συμβαίνει το ίδιο σε πλαίσια και συζητήσεις, όπου αυτό που απαιτείται είναι η ακρίβεια, η επιμονή στα γεγονότα και ο διαχωρισμός τους από το συναίσθημα και την ακραία υποκειμενικότητα.
