Υπάρχει ένα ακόμα ζήτημα που συνδέεται με το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Η επιθυμία να μείνουμε για πάντα νέοι που μετατρέπεται πλέον σε σταθερή επιδίωξη της ιατρικής κοινότητας μέσω της γηριατρικής.
Η σύγχρονη επιστήμη δεν αντιμετωπίζει πλέον τη γήρανση ως μια αναπόφευκτη μοίρα, αλλά ως μια «νόσο» που μπορεί να προληφθεί, να επιβραδυνθεί ή ακόμα και να αντιστραφεί εν μέρει, εξ ου και τα τελευταία χρόνια ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα διάφορα ιατρεία και οι κλινικές αντιγήρανσης.
Σταδιακά, μια μέχρι πρότινος αποδεκτή και αντιληπτή ως αναπόφευκτη συνθήκη, αυτή της γήρανσης, αρχίζει να θεωρείται πλέον μια κατάσταση που μπορεί να αλλάξει. Όχι χωρίς κόστος.
Ως άλλοι Ντόριαν Γκρέι, εκείνοι που μπορούν να πληρώσουν, στρέφονται σε κάθε είδους γιατρούς, εναλλακτικούς θεραπευτές αλλά και κομπογιαννίτες, επιθυμώντας διακαώς να διαψεύσουν το νομοτελειακό της εξέλιξης που αποδίδει εξαιρετικά η ατάκα του Χορν «νέος, μεσόκοπος, γέρος, τέζα» στο «Αλίμονο στους νέους».
Σιγά-σιγά το να έχεις ρυτίδες θα αντιμετωπίζεται ως μια παράξενη απόκλιση από τη γενική τάση που θέλει αψεγάδιαστα πρόσωπα.
Ύστερα από όλα αυτά δεν είναι τουλάχιστον υποκριτικό να καμωνόμαστε πως επιδιώκουμε τη συμπερίληψη; Εμείς που η μεγαλύτερή μας δεξιότητα έχει γίνει η εφαρμογή φίλτρων που μας οδηγούν στην ομοιομορφία;
