Ημέρα που είναι, πάντα μου έρχεται στο μυαλό το γνωστό ποίημα “της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό… Κυματίζει με καμάρι, δεν φοβάται τον εχθρό”.
Ποιος είναι ο εχθρός της σημαίας; Διάβαζα τη συνέντευξη του Οδυσσέα Τσενάι. Του ανθρώπου, καθηγητή παθολογανατομίας σήμερα στη Νέα Υόρκη, που πριν από 23 χρόνια θεωρήθηκε εχθρός της σημαίας γιατί “δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ”. Τότε, ο Οδυσσέας παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να κρατήσει τη σημαία, προκειμένου να εκτονωθεί η ένταση που είχε δημιουργηθεί από ακροδεξιούς κύκλους. Ποιους δηλαδή; Τον τότε Νομάρχη-Ζορό και διάφορα άλλα φαιδρά υποκείμενα που πυροδοτούσαν αντιδράσεις ρατσισμού και σωβινισμού.
Ευτυχώς, το κύμα συμπαράστασης που γνώρισε ο Τσενάι από τους Έλληνες ήταν πολύ μεγαλύτερο και κατάφερε να σκεπάσει τις ακραίες φωνές. Ευτυχώς, επίσης, στα χρόνια που πέρασαν πολλά παιδιά μεταναστών σήκωσαν τη σημαία με καμάρι και περηφάνια.
Σήμερα είναι λίγες πια οι σημαίες που κυματίζουν με καμάρι στα μπαλκόνια. Οι εποχές έχουν αλλάξει, αλλά ο συμβολισμός παραμένει ίδιος και είναι αυτός της πίστης στην ελευθερία. Ο εχθρός της σημαίας είναι διαχρονικά αυτός που επιβουλεύεται την ελευθερία μας και την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε.
