Μια από τις βασικές στρεβλώσεις του ελληνικού συστήματος εισαγωγής στο πανεπιστήμιο είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιείται ως ανταμοιβή για τους διακριθέντες αθλητές. Είχα στο πρώτο έτος συμφοιτήτρια, βαλκανιονίκη της κωπηλασίας, η οποία λίγο καιρό μετά την εγγραφή της μας εγκατέλειψε γιατί κατάλαβε ότι δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Το ίδιο έχει συμβεί και σε παιδιά γνωστών, που λόγω διακρίσεων σε αθλήματα βρέθηκαν σε “καλές” σχολές, τις οποίες σύντομα άφησαν για κάτι που τους ταίριαζε περισσότερο. Άλλα όμως έμειναν διεκδικώντας να πάρουν πτυχίο σε ένα Τμήμα και χρησιμοποιώντας την αθλητική τους ιδιότητα για να πιέσουν.
Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, ωστόσο ξέρουμε πολύ καλά και αυτό φάνηκε και από την πρόσφατη ιστορία με το στήσιμο των αγώνων στα σχολικά πρωταθλήματα, ότι το “εισιτήριο” για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο που δίνουν οι διακρίσεις στον αθλητισμό, εξακολουθεί να αποτελεί έναν τρόπο συναλλαγής και πλουτισμού.
Το σκάνδαλο στο μπάσκετ είναι μια αφορμή για να αναθεωρηθεί η σύνδεση των διακρίσεων με τα προνόμια στις πανελλαδικές και να εξεταστεί το συνολικό πλαίσιο.
Στο τέλος της ημέρας, όταν η συμμετοχή και οι διακρίσεις στον αθλητισμό μετατρέπονται σε μέσο συλλογής μορίων, αυτό από μόνο του αποτελεί στοιχείο βαθιάς παθογένειας.
