Χθες ήταν απλά Παρασκευή. Και μπορεί στο επίπεδο της τοπικής πολιτικής σκηνής να έγινε μεγάλη συζήτηση τις τελευταίες μέρες για “κόκκινες γραμμές” και “τελευταία οχυρά” με αφορμή το κλείσιμο και της τελευταίας μονάδας του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, στην πράξη, όμως, αυτό πέρασε και δεν… ακούμπησε, όπως λέμε, την τοπική κοινωνία. Όχι γιατί η τοπική κοινωνία δεν υποφέρει από τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης, αλλά γιατί μοιάζει να έχει παραδοθεί μπροστά στο αναπόδραστο.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού μαρτυρά ότι είναι λίγες οι εντόπιες δυνάμεις που επιθυμούν να διαθέσουν δυνάμεις και πόρους για να βρεθούν λύσεις. Οι περισσότεροι μοιάζουν να σκέφτονται “ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει”.
Το θέμα δεν έχει να κάνει καθόλου με τον λιγνίτη, αλλά με τον ρεαλισμό και την αποφασιστικότητα που αντιμετωπίζουμε όλο αυτό τον καιρό τα όσα συμβαίνουν. Μοιάζει να περπατάμε χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο για την επόμενη μέρα και η πιο περίτρανη απόδειξη αυτού είναι ότι το μόνο σχέδιο που έχουμε είναι οι παραστάσεις διαμαρτυρίας και το αίτημα για παράταση λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων.
Μοιάζουμε με τους οπαδούς του Νεντ Λουντ που το 1811 κατέστρεφαν τις μηχανές ύφανσης για να μην χάσουν τις δουλειές τους από τα καινύργια μηχανήματα που έφερνε η Βιομηχανική Επανάσταση, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν ότι όλα γύρω τους άλλαζαν. Εκείνοι απεγνωσμένα ήθελαν να μείνουν ίδιοι. Το ίδιο κι εμείς.
