Πρόκειται για χρήστες των κοινωνικών δικτύων που εμφανίζονται μαζικά online για να θρηνήσουν, συχνά με υπερβολικό τρόπο, τον θάνατο διάσημων προσώπων, ή να αντλήσουν δημοσιότητα από ένα τραγικό γεγονός.
Εντάσσονται κι αυτοί με τη σειρά τους σε διάφορες «φυλές», όπως:
Ο «μεγαλύτερος φαν» που είναι αυτός που πενθεί τον εκλιπόντα σαν τον πιο δικό του άνθρωπο. Δημοσιεύει ασταμάτητα πληροφορίες, φωτογραφίες ή βίντεο του εκλιπόντα, βιώνοντας την απώλεια ως προσωπική τραγωδία.
Ο «τον ήξερα κι εγώ», ο οποίος προσποιείται συχνά στενή σχέση ή καλή γνώση του έργου του θανόντος, ενώ μέχρι χθες μπορεί να αγνοούσε την ύπαρξή του.
Ο ηθικολόγος, ο οποίος κατηγορεί τους πάντες για αδιαφορία και θεωρεί ότι είναι ο μόνος που μπορεί να έχει άποψη.
Τέλος, είναι και ο RIP (rest in peace ή στα ελληνικά αναπαύσου εν ειρήνη) που συμμετέχει στο κύμα πένθους μόνο και μόνο για να φανεί ενεργός.
Σίγουρα έχουμε «τρακάρει» στο timeline μας κάποιον από τους παραπάνω τύπους, είτε να ανεβάζει φωτογραφίες με το πρόσωπο που έφυγε, είτε να έχει άποψη ακόμα και για τον τρόπο ταφής/καύσης του εκλιπόντος, όπως συνέβη στην πρόσφατη περίπτωση του συγγραφέα.
Το συμπέρασμα είναι ότι τραβάει το ενδιαφέρον ο θάνατος… των άλλων.
