Αμήχανοι παρακολούθησαν οι θεατές την Κυριακή στο Δίον τον Μανώλη Μητσιά να απαγγέλλει τον Γιάννη τον Φονιά. Στ’ αυτιά όλων μας, μεγαλύτερων και μικρότερων, το τραγούδι, όταν το παίζουμε στο μυαλό μας, έχει τη φωνή του Μητσιά. Εξάλλου, για εκείνον γράφτηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο.
Η απαγγελία ήταν αποτέλεσμα της απαγόρευσης του Γιώργου Χατζηδάκι, γιου του Μάνου Χατζηδάκι, να ακουστούν τα τραγούδια που μελοποίησε ο πατέρας του.
Το γεγονός αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά αντίστοιχων επεισοδίων, επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος τελικά κατέχει την τέχνη; Ο δημιουργός, οι κληρονόμοι του, ο νόμος ή τελικά η ίδια η κοινωνία που την αγκάλιασε και την έκανε μέρος της συλλογικής της μνήμης;
Ίσως μέρος της απάντησης να βρίσκεται στην ίδια τη θεώρηση του Μάνου Χατζηδάκι για την τέχνη. Σε δημόσια συζήτηση του Κέντρου Πολιτικής Ερεύνης κι Επιμορφώσεως (περιοδικό Προσανατολισμοί, τχ. 73, 1984) είχε πει:
«Η τέχνη υπηρετεί μόνον την αλήθεια της που περιέχει τις ανθρώπινες αντιθέσεις χωρίς ηθικούς φραγμούς, την ενόραση για έναν κόσμο μη υπαρκτό στα μάτια των πολλών και που αποτελεί επανασύνθεση του κόσμου που ζούσε σε φανταστικές διαστάσεις και σε μελλοντικές προδιαγραφές. Ανάλυση και επανασύνθεση των αισθημάτων και ανθρώπινων σχέσεων· αγωνία και πάθος κρυμμένο μέσα μας βαθιά εκεί που κρύβεται ο θεός.»
