Στο πόστο της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη καθόταν ο κ. Χρήστος. Ελευθέριος-Χρήστος, όπως μου είπε στη συνέχεια. Πωλητής της “Σχεδίας” που, όπως κάθε μήνα, αυτές τις μέρες βγαίνει για να πουλήσει το περιοδικό.
Πλησιάζοντας θυμήθηκα ότι δεν είχα μετρητά μαζί μου για να αγοράσω το περιοδικό. Του χαμογέλασα, λέγοντάς του ότι είμαι συνδρομήτρια (μάλλον από ενοχές που δεν είχα μαζί μου ένα πεντάευρο), αλλά θα ξαναπεράσω γιατί με είχε κερδίσει το χαμόγελό του.
Τότε μου έδωσε ένα ποίημα σ’ ένα χαρτάκι που είχε γράψει και μου είπε “μην ξεχάσεις, όμως, να έρθεις”. Τον διαβεβαίωσα πως όχι και συνέχισα προς τη δουλειά μου. Λιγότερο από τριάντα βήματα κοντοστάθηκα και άνοιξα την τσάντα μου, αναποδογύρισα το πορτοφόλι μου και βρήκα τα πέντε ευρώ που χρειαζόμουν.
Επέστρεψα στον κ. Χρήστο για να αγοράσω τη “Σχεδία”, ένα περιοδικό που αξίζει να διαβάζεται. Εκείνος με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, μου έδωσε το περιοδικό και bonus μερικά ακόμα από τα ποιήματά του. Μιλήσαμε για λίγα λεπτά ακόμα και φεύγοντας συνειδητοποίησα πόσο μου έφτιαξε τη μέρα.
