Με αφορμή το τραγικό γεγονός της σύγκρουσης του σκάφους του λιμενικού με το φουσκωτό που μετέφερε μετανάστες λίγο έξω από τη Χίο, διαβάσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απίστευτες απόψεις που συνοψίζονται στον όρο «διαδικτυακός φασισμός».
Ο όρος περιγράφει μια νοοτροπία, έναν τρόπο ερμηνείας των πραγμάτων που αναπαράγει αυταρχικά χαρακτηριστικά μέσα στον ψηφιακό δημόσιο χώρο. Στον πυρήνα του βρίσκεται ο φανατισμός και η άρνηση της πολυφωνίας. Ο «άλλος» δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος συνομιλητής, αλλά ως εχθρός, προδότης ή επικίνδυνος για τα συμφέροντα του έθνους. Εκδηλώνεται, δε, με πολλές μορφές, όπως η λεκτική βία, τα «ψηφιακά λιντσαρίσματα» ή οι οργανωμένες προσπάθειες ακύρωσης του συνομιλητή.
Ο διαδικτυακός φασισμός δεν ανήκει αποκλειστικά σε κάποιο ιδεολογικό χώρο, αλλά μπορεί να εμφανιστεί εκεί όπου η βεβαιότητα μετατρέπεται σε δογματισμό και γίνεται ισχυρή η πεποίθηση ότι μόνο μία φωνή δικαιούται να ακούγεται. Επίσης, δεν αφορά απλώς σε «κακή συμπεριφορά στον ίντερνετ» αλλά αποτελεί σύμπτωμα μιας κοινωνίας που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με τη διαφορετική άποψη και να διαφωνήσει με ευπρέπεια, αλλά κυρίως με επιχειρήματα.
Όσο, λοιπόν, απομακρυνόμαστε από το διάλογο με ευγένεια και επιχειρήματα και ξεπέφτουμε σε μια διαδικτυακή ζούγκλα μέσα στην οποία ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου.
