«Το βαθύτερο ερώτημα είναι γιατί αυτό συμβαίνει πραγματικά. Η απάντηση έχει λιγότερη σχέση με το Ιράν και περισσότερο με τα εσωτερικά προβλήματα του Τραμπ, τις οικονομικές του διασυνδέσεις με τα κράτη του Κόλπου, που είναι εκείνα που έχουν τα περισσότερα να κερδίσουν, και τις ενδιάμεσες εκλογές του 2026. Ό,τι κι αν συμβεί επί του πεδίου στο Ιράν, δεν πρέπει να αφήσουμε την ομίχλη του πολέμου να μας εμποδίσει να θέτουμε αυτά τα ερωτήματα με καθαρό και νηφάλιο τρόπο» ανέφερε σε πολύ πρόσφατη συνέντευξή του ο ιστορικός του Yale Timothy Snider, για τον οποίο σας έχω ξαναγράψει.
Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο ουσιαστικό. Να μην σταματήσουμε δηλαδή να θέτουμε ερωτήματα με καθαρά και νηφάλιο τρόπο, αρνούμενοι να παρασυρθούμε σε μια συζήτηση που έχει μόνο οπαδισμό και εύκολες αντιδράσεις.
Τέτοιου είδους κοσμοϊστορικά γεγονότα απαιτούν περισυλλογή και αυτοσυγκράτηση. Στο άκουσμα της δολοφονίας ενός ηγέτη που ενσάρκωνε το κακό είναι λογικό να υπάρξουν ακραίες εκφράσεις χαράς.
Από ‘κει και πέρα, όμως, κι επειδή η ανθρωπότητα είδε και άλλες φορές τέτοιες αναπαραστάσεις του κακού, όπως η αναλογία «Σαντάμ Χουσεΐν ως Χίτλερ» που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από Αμερικανούς και Βρετανούς την περίοδο ’90-’91, ας κρατάμε τις αποστάσεις μας σε σχέση με τις πραγματικές προθέσεις και τα διακυβεύματα.
