«Στην αχαλίνωτη αδιαφορία του για την αλήθεια, ο Trump (σσ.και όχι μόνο αυτός) έχει υπενθυμίσει στους υπόλοιπους από εμάς γιατί τη χρειαζόμαστε. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι η ψηφιακή τεχνολογία και ο ιστός δημιούργησαν την πιο εκπληκτική δυνατότητα εξάπλωσης ψέματος που ο κόσμος έχει δει ποτέ, ενώ τα οικονομικά που υποστηρίζουν τη δημοσιογραφία που αναζητά την αλήθεια δεν ήταν ποτέ πιο αδύναμα» γράφει ο πρώην αρχισυντάκτης του Guardian Alan Rusbridger στο βιβλίο “Breaking News: The remaking of journalism and why it matters now” που εκδόθηκε το Σεπτέμβριο του 2018. Η ερευνητική δημοσιογραφία ή τελοσπάντων η δημοσιογραφία που σέβεται τον εαυτό της και ερευνά, διασταυρώνει, επαληθεύει, έχει πάει εδώ κι αρκετό καιρό διακοπές.
Στο μιντιακό οικοσύστημα τη θέση της έχει καταλάβει η …δημοκρατία των fake news, όπου ο καθένας λέει και γράφει ότι μπαρούφα θέλει και όσο μεγαλύτερη είναι μπαρούφα του, τόσο μεγαλύτερη και η επιρροή της. Καθώς η πρόσληψη των πληροφοριών από τον καθένα μας γίνεται με βάση ότι μας συμφέρει και ταιριάζει στο αξιακό μας σύστημα, όπως μας λέει και η θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας του Festinger, μένουμε μάλλον οικειοθελώς στο θάλαμο αντήχησης (echo chamber), εκεί όπου στα αυτιά μας έρχεται η ηχώ αυτών μόνο που θέλουμε να ακούσουμε.
Οk μέχρι εδώ. Ο καθένας έχει την ατομική του ευθύνη και κάνει την επιλογή του στο από πού θα ενημερωθεί ή τι θα πιστέψει. Απλά ας έχει υπόψη ότι κάποτε έρχεται και η δική του ώρα. Υπάρχει, όμως, κι εκείνη η έρμη η ευθύνη που έχουν οι ίδιοι οι εκδότες, οι δημοσιογράφοι και γενικώς τα πρόσωπα με δημόσιο λόγο. Να κρατούν μια υπεύθυνη στάση απέναντι στο κοινό και να μην γίνονται γελοίοι για να γίνουν αρεστοί.
