Ένα στοιχείο που έχει μεταβληθεί ριζικά στις μέρες μας είναι ο τρόπος άσκησης της προπαγάνδας. Ο ρόλος της, όπως έχουμε ξαναπεί, δεν είναι να μετακινήσει από το σημείο Α στο σημείο Β, αλλά να κάνει αυτούς που βρίσκονται στο κάθε σημείο να χωθούν ακόμα πιο βαθιά στις εμμονές, προκαταλήψεις και ιδεοληψίες τους.
Στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή εμφανίζονται νέες μορφές χειραγώγησης της πληροφορίας, οι οποίες περιγράφονται με όρους όπως slopaganda ή infoganda, δηλαδή η μαζική παραγωγή χαμηλής ποιότητας ή παραπλανητικού περιεχομένου με σκοπό τη διαμόρφωση αντιλήψεων και στάσεων. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με αυτό που αρκετοί ερευνητές αποκαλούν «πόλεμο κατά της αλήθειας». Μάλιστα, ο ερευνητής Jones (2025) εισάγει τον νεολογισμό alethocide (από την ελληνική λέξη «ἀλήθεια» και το λατινικό caedere, που σημαίνει «σκοτώνω»), για να περιγράψει τη συστηματική καταστροφή της αλήθειας μέσω της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας και της κατασκευής εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Στόχος στο πλαίσιο αυτό, δεν είναι απλώς η απόκρυψη γεγονότων, αλλά η δημιουργία ανταγωνιστικών αφηγήσεων που καθιστούν αδύνατη τη διάκριση μεταξύ αλήθειας και ψεύδους.
Και θα θυμηθούμε πάλι την Arendt που στο δοκίμιό της «Truth and Politics» που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1967 στο περιοδικό New Yorker είχε ήδη επισημάνει ότι η αλήθεια στην πολιτική είναι ιδιαίτερα ευάλωτη, καθώς οι πολιτικοί ψευδολόγοι δεν επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την πραγματικότητα, αλλά να μετασχηματίσουν τον κόσμο ώστε να ταιριάζει με τις αφηγήσεις τους (Arendt, 1967/1993). Όπως παρατήρησε στην ανάλυσή της για τις κυβερνήσεις του Lyndon B. Johnson και του Richard Nixon, οι πολιτικές ηγεσίες συχνά εγκλωβίζονται στις ίδιες τις κατασκευές τους, καταλήγοντας να πιστεύουν τα σενάρια που οι ίδιες παράγουν. Μήπως δεν ισχύει κάτι τέτοιο σήμερα;
