Ως έφηβες, στο τέλος της δεκαετίας του ’80, σνομπάραμε πολύ τα πανηγύρια. Και δικαιολογημένα. Ήταν η εποχή που μεσουρανούσε το MTV και στα πανηγύρια πήγαιναν κυρίως μεγάλης ηλικίας άνθρωποι και σόγια που ξανασυναντιόταν μετά από πολλά χρόνια. Τα πανηγύρια μύριζαν συντήρηση και ό,τι ακριβώς αποστρεφόταν η νεολαία. Άσε που τα ακούσματα ήταν εντελώς άλλα και η όλη αισθητική του πανηγυριού πολύ μακριά απ’ οτιδήποτε θεωρούνταν αποδεκτό.
Μέχρι που τα πανηγύρια ξαναήρθαν στο μόδα. Στην αρχή ήταν τα ικαριώτικα και γενικότερα τα νησιώτικα πανηγύρια, και σιγά-σιγά όλα τα πανηγύρια, άρχισαν να τραβούν το ενδιαφέρον της νεολαίας. Λίγο οι φθηνές μπύρες και τα σουβλάκια σε μια εποχή ανέχειας, λίγο η τάση να αναζητούμε το δήθεν αυθεντικό και πολύ περισσότερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έφεραν τα πανηγύρια στην επικαιρότητα. Η μεγάλη συμμετοχή νέων, μαζί με την επιστροφή στα λεγόμενα νεοπαραδοσιακά ακούσματα απενοχοποίησαν την κιτς αισθητική των πανηγυριών και τα έκαναν μόδα.
Διατηρούμε επιφυλάξεις για την ανάγκη επιστροφής στις ρίζες που φέρνει τη νεολαία στα πανηγύρια. Πιο πειστική ακούγεται η εξήγηση ότι προσφέρουν φθηνό φαγητό και ποτό και μια ευκαιρία διασκέδασης, που καθώς «τρεντάρει» στα σόσιαλ μίντια λειτουργεί ως μαγνήτης γιατί είναι «cool».
