Ενδιαφέρουσες είναι οι συζητήσεις. Ακούγονται ενίοτε διαφορετικές απόψεις. Κι έχουν τη σημασία τους γιατί προτρέπουν σε ανταλλαγή επιχειρημάτων και σε μια εποχή που ο καθένας βρίσκεται εγκλωβισμένος στο δικό του «δωμάτιο». Σε βάζουν να σκεφτείς και λίγο την αντίθετη άποψη, ιδιαίτερα αν το πάνελ έχει διαφορετικές οπτικές.
Όταν, όμως, το πάνελ δεν είναι πολυφωνικό ή πολυθεματικό και επιπλέον δεν έρχεται και με συγκεκριμένες προτάσεις, τότε είναι λίγα τα όσα μπορεί να προσφέρει στο διάλογο. Ιδιαιτέρως δε όταν έρχεται με διαφορά φάσης και αφού το «κακό» έχει συντελεστεί.
Δεν γίναμε, λοιπόν, σοφότεροι ούτε από αυτή την ανοιχτή εκδήλωση με τον βαρύγδουπο τίτλο «Κοζάνη, η επόμενη μέρα, προβλήματα, προκλήσεις, ευκαιρίες». Κι ας ήταν οι ομιλητές άνθρωποι με γνώση και εμπειρία.
Το να συζητάμε τόσα χρόνια μετά για τη σημασία του δημοσίου διαλόγου είναι μάλλον ατελέσφορα. Αυτό συνήθως προηγείται ενός σχεδιασμού που γίνεται στη της συμμετοχής της κοινωνίας. Η διαβούλευση, η ουσιαστική, όχι η τύπου «παραδοτέο», έπρεπε να είχε γίνει εδώ και τουλάχιστον μια εξαετία πριν, τότε που ξεκινούσε το περιβόητο master plan.
Τώρα, όπως λένε και οι αγγλοσάξονες, δεν έχει νόημα να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα. Το μόνο που έχει σημασία είναι το επόμενο βήμα.
